GÖSTERİŞ GÜNÂHTIR 2

Kerim, sâkinleşmek için genelde bir bardak şarap içmeyi tercih ederdi. Belki de, diğerlerinden farklı göründüğü tek alan buydu. Gerçi ona göre de bir açıklaması vardı. Şarabı birçok kişinin içtiğinden söz ederdi.

            Yine öyle yapmaya ve iyi bildiği bir şarap evine gitmeye karar verdi. Bir kadeh sıcak şarap sipâriş ettikten sonra rahatlamaya başladığını hissetti ve Bekir’e ayıp mı ettim, acâba diye içinden geçirmeye başladı. Elini telefonuna uzattı. Hemen rehberden Bekir’in numarasını bulup, çevirmeye başladı. Daha ilk çalışta, Bekir açtı. Kerim, özür dilemeyi düşünürken, Bekir’in hiçbir şey olmamış gibi “Hadi kardeşim, atla gel, biz Moda’ya geçtik” demesine şaşırmıştı. Gerçi, Bekir böyleydi, kîn tutmaz, hemen unutuverirdi.

            Moda’ya geçmeleri, onun için iyi olmuştu. Zâten bulunduğu şarap evi de, Moda Caddesi’nin hemen başında yer alan, bilinen bir yerdeydi. Bir kadeh, bu sefer ısıtılmamış, şarap daha içtikten sonra kalktı ve cadde boyunca yürümeye başladı. Çay bahçesine geldiğinde, aynı grup, kenardaki masalardan birinde oturuyordu.

            Kerim, kısa bir “kusûra bakma” girizgâhından sonra bir şey olmamış gibi konuşmaya başladı. O sırada Bekir’in gözü sık sık yan masaya kayıyordu. Gruptakilerden Alper, “Hayırdır oğlum, ne bakıyorsun millete” deyince, diğerleri de ister istemez başını çevirdi. Gerçi onlar çaktırmadan baktıklarını sanıyorlardı ama kabak gibi belli oluyordu. Bekir de, “Sanki benim adım geçiyor gibi. Bir de ara sıra bana bakıyor lavuk” demişti. Diğerleri “Oğlum, sana öyle geliyordur” deyip geçiştirmişlerdi.

            O ara kimsenin beklemediği bir şey oldu. Hafiften şarabın da etkisiyle, Kerim, arkasını döndü ve masadakilerden birine “Sen, milletin karısına kızına asılıp, yuvasını yıkıp, böbürlene böbürlene anlatmaktan utanmıyor musun lan, gavat?” deyince, ortalık buz gibi olmuştu. Daha kimse ne olduğunu anlamadan da iki masa, birbirine girmiş, ortalık darmadağın olmuştu. Ancak çay bahçesinin yıllardır değişmeyen garsonları ve çevre masadakiler, ayırdıktan sonra kavga sona ermişti.

            Hepsi şaşkındı. Tamam, lise yıllarında bol bol kavga ediyorlardı ama o yılların üzerinden yirmi yıla yakın zaman geçmişti. Ayrıca biraz yumruk da yedikleri için her yerleri ağrıyordu. Hele Kerim… Burnuna aldığı yumruktan dolayı kanıyor ve sızlıyordu. Ama yine de bir açıklama yapması gerekiyordu. “Bekir, yengeye senin dedikodunu yapan, asılan, bu orospu çocuğu işte” deyince aynı anda, nasıl yâni der gibi bakan sorgulayan bakışlarla karşılaştı. “Kulaklarımla duydum. Bekir’in adını söylüyor, karısını ayartacağını, şimdilik ancak ayırabildiğini söylüyordu. Duyunca tutamadım, kendimi. Hem benim karıma böyle yavşayan ibne olsa, siz dalmaz mısınız, oğlum” deyince, “helâl olsun”, “haklısın”, “biz de olsak” lâfları birbirini izlemişti. Kerim bir ânda Bekir’in kahramânı olmuş, “Kardeşim benim” diyordu. “İyi marizledik ibneleri” derken, garsonlar, hesâbı getirdi. Kırılan sandalyeler, iki masa, dökülen çay bardaklarıyla, meşrûbatlar olduğu gibi eklenmişti. Hattâ kafalarından da ekleme yapmışlar ve hesâb şiştikçe, şişmişti. İki yüz liraya yakın hesâbı da Bekir ödemek istemiş ama aralarında pay ederek ödemişlerdi.

            Akşama doğru Bekir, karısıyla barışmak umuduyla evine gitmiş, ama bunu başaramamıştı. Bu arada Kerim, kavgayı kendisi başlatsa bile bunun suçunu Bekir’e ve Bekir’in karısına asılana yüklemeye başlamıştı bile… Bir karâra ulaşmış ama ilk kurbanın hangisi olacağını henüz belirlememişti. Bu arada yapıp yapamayacağı konusunda da çok emin değildi. O kadar vahşî miydi ya da vahşî olabilir miydi? Neden olmasın ki, dedi… Onlar gösteriş yapıyor, çevrelerine kendilerini beğendirmek için saçma sapan şeyler anlatıyorlar… Onlar, münâfık, bu yüzden ölmelerinde bir sakınca yok…

            Kendince bir sonuca ulaşmıştı ama bunu nasıl yapacaktı. Bunu denemek istedi. Çocukluğunda yaptığı bâzı şeyleri tekrarlamaya başladı. İlk olarak bir hamam böceği yakaladı ve bacaklarını yaktı. Bunu yaparken, hiçbir rahatsızlık duymasa da, küçük bir hayvanı öldürmek, yeterli gelmemişti. Bunun için büyük, en azından kanını ya da ölüm ânı acısını görebileceği büyüklükte bir hayvana ihtiyâcı vardı. Sokaktaki kedilerden birinde denemek istedi ve banyoya getirmeyi başardığı bir sokak kedisi üzerinde denedi. Kanı görünce, hoşuna gittiğini hissetmişti. Aradığım işte bu, dedi…

            Banyoyu temizleyip, kedinin parçalarını kat kat çöp poşetlerine doldurduktan sonra kanlı kıyâfetlerini imhâ etti ve hepsini sokaktaki çöp kutusuna attı. Apartmanın kapısından içeri girdiğinde mahallenin sokak köpekleri, çoktan çöp kutusuna doğru ilerlemeye başlamıştı bile.

            İyice temizlendikten ve giyindikten sonra tekrar dışarı çıktı. Altıyol’a çıkıp, bir taksiye bindi ve Maltepe’ye gideceğini söyledi. Sâhil yolundan gitmelerini ve Maltepe sâhilinden, İnönü caddesi üzerinden E5’e çıkmaları gerektiğini söylemişti. Yaklaşık yirmi dakîkalık bir yolculuktan sonra dediği yere gelmişti. Parasını ödeyip, indikten sonra Kömür Sokak’a doğru yürümeye başlamıştı. Bu sokağa birkaç kez gelmişti. Bekir’in evi buradaydı. Görünmemek lâzım diye düşünerek, sokaktaki binâlara bakmaya başladı.

            Hava epey kararmış ve sokağın lambaları çalışmıyordu. Havanın kapalı olmasından dolayı ay da görünmediğinden uygun bir yere saklanması durumunda kimsenin onu görmesine imkân yoktu. Bekir’den birkaç defâ binâların bâzılarındaki kameraların sahte olduğunu da duymuştu. Ama tabiî, işini şansa bırakamazdı.

            Binâyı izlemeye almıştı ki, hiç beklemediği bir şey oldu. Daha bugün saldırdığı adam, Bekir’in evine gelmişti. Burnunda pansuma vardı, belli ki sağlam bir darbe almıştı. Ama bunun bir önemi yoktu. Ne işi vardı, bunun burada? Beklemeye başladı. O sırada telefonu çaldı, arayan Bekir’di. Daha önceden sessize aldığı telefonunu açmadı. Bu sırada Bekir’in karısı, adamı kapıda karşılayıp, eve almıştı. Bir süre evi görebileceği yer aradı, bulamadı. Zâten üçüncü kattaki bir evi, detaylı olarak görebilmesi pek mümkün değildi. Ancak pencerenin önüne çıktıklarında, yüzünü okşadığını görmüştü. Oysa daha bugün “henüz ayartamadığını” söylüyordu. Demek ki, ya yalan söylemişti ya da ne olduysa, sonrasında olmuştu. O an, Bekir’e karşı büyük bir acıma hissetmeye başlamıştı.

            İlk kurbanın kim olacağı konusunda karârını vermiş ve hattâ gününü de belirlemişti. Tekrar köprüye doğru yürürken, Bekir’in gönderdiği mesajı okudu. Kalacak yerinin olmadığını ve geceyi geçirecek yer aradığını, bunun için evinin önünde beklediğini söylüyordu. Şu Bekir, oldum olası otelleri sevmezdi, zâten. Köprüye çıktıktan sonra metroya binmeden evvel aramış ve yarım sa’ât, kırk dakîkaya geleceğini söyleyip, beklemesi gerektiğini, o arada Tekel’den birkaç bira almasını istemişti.

            Geldiğinde apartmanın kapısında Bekir, onu bekliyordu. Elindeki siyah torbada da telefonda söylediklerinin olduğu belli oluyordu. Hemen yukarıya çıktılar. Bekir, eve uğradığını, ama karısının onu hâlâ affetmediğini söylediğinde, Kerim’in aklına en son gördüğü sahne gelmişti.

            “Doğru söyle, oğlum. Sen karını aldattın mı?” sorusuna, “Aldatmaktan ne anladığına bağlı” yanıtını alınca, içinden biraz evvel geçirdiği acıma duygusundan sıyrılmış, tekrar ona karşı tiksinti duymaya başlamıştı. Bu arada Bekir, evdeki kedi tüylerini sorunca, “Sorma, geçen gün eve kedi girmiş, tüylerini dökmüş. Yarın temizlikçi kadın gelecek, ona temizletirim” demişti.

            Kerim için önemli olan bir kötü işin yapılıp yapılmaması değildi. Yeter ki, duyurmasın, anlatmasın, yaymasın. Onun için tek bir kötülük, günâh ya da suç vardı: Gösteriş… Gerçi her türlü pisliği yapıp, bunu saman altından yapanların iki yüzlülüğünü de sorgulamıyordu. Gösterişe dönüştürmedikleri sürece ne yaptıklarının bir önemi yoktu. Bundan dolayı Bekir’in karısını da suçlamıyordu. Çünkü çevresine bu yaptığıyla hava atmıyor, anlatmıyordu. Hattâ Bekir’in tâcizlerini de önemsemeyecekti. Ama işte, o bunu çevresinde ne kadar çapkın olduğunu düşündürtmek için anlatınca, önemsemeye başlamıştı. Dolayısıyla Bekir’i, karısından daha suçlu olarak görüyordu. Bir de bugün kavga ettikleri adamı…

            İçtiği birkaç biradan sonra Bekir, hafiften çakır keyif olmaya başlamıştı bile. Kerim de, bunu fırsat bilip, sürekli karısını araması gerektiğini söylüyordu. Üç defâ aramış ve üçünde de telefona yanıt verilmemişti. Bekir, bunu karısının kızgınlığına bağlarken, Kerim asıl sebebin ne olduğunu biliyordu.

            Sabah uyandıklarında, Bekir’in karısı, adliyeye verdiği boşanma dilekçesinin fotoğrafını göndermişti. Bunun dışında tek söylediği de, şu sa’âtler arasında evde olmayacağı ve evde yokken gelip, ne eşyâsı varsa alması gerektiğini belirten iki cümleydi.

* * *

            Bekir, eşyâlarını getirmiş ve birkaç gündür Kerim’in evinde kalıyordu. Yıllardır tek başına yaşamaya alışan Kerim, bu durumdan rahatsızlık duymaya başlamış ve Bekir’e bunu söylemişti. Bekir de ev aradığını ve bulur bulmaz çıkacağını söylüyordu. Bu arada birkaç gün de olsa kazanabilmek için doğum günü kutlamasını organize etmeye başlamıştı.

            Bekir’in yaptığı her şey, Kerim’in gözüne batıyor, sesini çıkarmasa bile içinde ona karşı duyduğu öfkeyi arttırıyordu. Pazar günü geldiğinde, klasik arkadaş grubu, eve gelmiş, bir süre takıldıktan sonra, hep berâber dışarı çıkmışlardı. Önce bir şeyler yemişler, havanın kararmasını beklemişlerdi. Bahâriye’ye doğru çıktıktan sonra Barlar Sokağı’na sapmışlardı. Sokaktaki barlardan birine girip, hep birlikte Kerim’in doğum gününü kutlamışlardı. Diğerleri epey içtiği için sarhoş olmasına rağmen, Kerim az içmeyi tercih etmişti. Sonrasında da hepsini eve bırakıp, Bekir’i uyutmuştu.

            Bekir’in derin uykuya daldığını gördükten sonra evden çıkmış, yine Altıyol’a inerek, bulduğu ilk taksiye binmişti. Sa’ât epeyce geç olduğu için yol boştu. Sâdece Caddebostan’da barların kalabalığından dolayı biraz sıkışıklık vardı, o kadar. Burası da zâten hep böyle olurdu. On dakîka sonra İnönü Caddesi’ne gelmiş ve caddenin başlangıcında inmişti. Kameraların olmadığı sokaklardan geçmeyi tercih ediyordu. Bu arada karanlık bir sokakta, yüzüne kar maskesi geçirmişti. Herkes uyuduğu için onu kimsenin görmesine imkân yoktu. Kaldı ki, birkaç uyumayan varsa da, bu karanlıkta onu seçmelerine imkân yoktu. Yeter ki, tam karşıdan bir araba gelmesin. Zâten bunun için sokakları seçmişti. Bu şekilde Kömür Sokağa geldiğinde gizlenebileceği en uygun yere yöneldi. Sokak, hâlâ önceki gelişindeki gibiydi, kapkaranlık. Sokağın lambaları hâlâ çalışmıyordu. Üstelik evlerin ışığı da yanmıyordu. Sâdece Bekir’in evinde ışık yanıyordu.

            O sırada ışık söndü ve birkaç sâniye sonra apartmanın aydınlatma ışığı yandı. Büyük ihtimâlle hedefi evden ayrılacaktı. “İşte”, dedi, “hedef geliyor”. Biraz sonra kapıdan çıktı. Kerim hâlâ bekliyordu. Bekir’in karısının pencereyi kapatmasının ardından hedefine yöneldi. Aradaki yaklaşık yirmi adımın kapanması, çok kısa sürdü. Bu arada gece karanlığında arkasından birinin geldiği duyan adam, hızlanmaya çalışmıştı ama bu mümkün olmamış, arkasını döndüğünde kalbine giren bıçakla son nefesini vermişti. Her şey bir ânda olmuş, en küçük ses bile çıkmamıştı. Ardından da cebinden çıkardığı küçük bir kâğıdı cesedin yakasına iliştirmişti. Üzerinde sâdece 4/142 yazıyordu.

            Kerim, bıçağı çıkardığında bir anda etrâf kan gölüne dönmüştü. Bunu hesapladığı için bit pazarından kullanılmış bir çift ayakkabı ile eski bir mont ve pantolon almıştı. Gelirken geçtiği karanlık sokaklardan birinde de bunları üzerine giymişti. On, on beş metre gittikten sonra bir kuytuda üstünü değiştirmiş, ayakkabısını, montunu ve pantolonunu da çöpe atmıştı. Hattâ çorabını bile belki kan sıçramıştır diye çıkarmıştı.

            Hızlıca sokaktan çıkıp, İnönü Caddesi’ne geçmiş ve bulduğu ilk taksiyle Aksaray’a gidip, karşısına çıkan ilk pavyona girmiş, yüklüce bir hesap ve bahşiş bıraktıktan sonra konsomatris kadınlardan biriyle, çevredeki otellerden birine gitmişti. Kadının üzerindeyken, sanki cinâyet ânını tekrar yaşıyor gibiydi. Elbette kadının bunu anlaması mümkün değildi ama hoşuna gitmişti.

            Sabah eve geldiğinde ise kapıda polisler vardı. Bu kadar çabuk olmasına şaşırmıştı. Kendisini polislerin arasında bulduğunda, ne olduğunu sordu. Kömür Sokak Cinâyeti’nden ötürü karısı, Bekir’i suçlamış ve polislere Kerim’in evinin adresini vermişti. Bu yüzden Bekir’i şüpheli sıfatıyla gözaltına almışlardı. Polisler, Kerim’in de ifâde için karakola gelmesi gerektiğini söylemişlerdi. İyi de, Bekir, Kerim’in adresini karısına vermemişti, zâten berâber hiç gelmemişlerdi de… Peki, Kerim’in adresini nereden biliyordu? Kaldı ki, neden karısı, bu cinâyetten dolayı ilk olarak kocasını sorumlu tutmuştu?

GÖSTERİŞ GÜNÂHTIR 1

Kerim çocukluğundan beri sıradan biri olmayı severdi. Öğretmenleri zekî bir çocuk olduğunu söyleseler de, o bunu göstermeyi sevmezdi. Çok çalışmaz, çok parmak kaldırmaz, ama zayıf da getirmez, sorulan soruları bilmemizlik de etmezdi. Hep aradakilerden biri olurdu. Liseye geldiğinde de bu huyunu sürdürdü. Kızlara ilgisi artsa da, çapkınlık hikâyeleri anlatmaz, sıradan biri gibi hareket ederdi.

            Ergenliğinin son zamanlarına doğru kendisinde başlayan psikolojik değişiklikleri fark etmeye başladı. Sıradan olmayanlara karşı git gide bir nefret oluşmaya başlamıştı. Sınıfın en çalışkan öğrencisinden nefret ediyor, her söylediği batıyordu. Ayrıca sürekli çapkınlık hikâyeleri anlatan, etrâfında kızların dört döndüğü arkadaşından da nefret ediyordu. Bu yüzden arkadaşlığını da kesmişti. Aynı şekilde öğrenciler tarafından okulun en sevilen öğretmeninden de nefret etmeye başlamıştı. Öyle ki, hiçbir şeyle ilgilenmeyen ama sürekli kitâb okuyan, kendi hâlindeki öğrencilerden de nefret ediyordu.

            “Gösteriş” diyordu, hepsine. “Gösteriş yapıyorlar”, “Kendilerini sevdirmek için böyle davranıyorlar”, “iki yüzlüler” diyordu. İki yüzlüler… Peki, gerçekten öyleler miydi? Belki evet, belki hâyır… Gerçi onun için aksi mümkün değildi. Bir kere böyle olduğuna inanmıştı.

            Bir süre evvel Kur’ân-ı Kerîm’in Türkçe meâlini okumaya başlamış ve gösterişe dâir her âyeti not etmeye başlamıştı. En çok dikkâtini çeken de Nisâ Sûresi’nin 142. âyetiydi. Şöyle diyordu: “Şüphesiz münafıklar Allah'a oyun etmeye kalkışıyorlar; halbuki Allah onların oyunlarını başlarına çevirmektedir. Onlar namaza kalktıkları zaman üşenerek kalkarlar, insanlara gösteriş yaparlar, Allah'ı da pek az hatıra getirirler.”

            Artık bir kesin karâra daha ulaşmıştı. Hepsi münâfıktı.

* * *

            Artık ömrünün ortasına gelmişti. Bir hafta sonra 35. yaş gününü kutlayacaktı, arkadaşlarıyla berâber. Bu sürede herkes gibi davranmış, üniversiteyi bitirmiş, askere gitmiş, işlere girip, çıkmış ve üniversiteden beri flört ettiği kız arkadaşıyla evlenmiş, bir süre sonra da boşanmıştı. Boşanırken de, oldukça medenî bir şekilde eski eşinin isteklerini kabûl etmiş ve mahkeme ne karar verirse, kabûl edeceğini belirtmişti. Çevresi boşanmasını yadırgasa da, kimsenin aklına onu suçlamak gelmemişti. “Kim bilir, karısı ne yaptı?”, “O kadar çalışsın, didinsin, karısına kendisini beğendiremesin”, “Kadın milleti değil mi, sesin çıkmazsa, tepene çıkarlar”… Bunların hepsini diyenler de kadın komşularıydı…

            Doğum gününden bir hafta evvelki cumartesi günü, Eminönü’ye gelmiş ve bâzı öte beriler almıştı. İki adet su geçirmez muşamba; ısı geçirmez ve rüzgâra dayanaklı, kolay kurulabilen çadır, uyku tulumu, asker postalı, kalın parka, kamp çantası, termos ve akülü su ısıtıcısı…  

            Ertesi sabah, ezânın okunmasından hemen evvel uyanmış, duşunu almış, bir şeyler yemiş ve ezânın okunmasıyla berâber evden çıkmıştı. Kadıköy’de oturuyordu. Yalova’daki Delmece Yaylası’na gidecekti. Pazar günü olmasından dolayı yol boştu, üstelik henüz güneş doğmadığı için E5 güzergâhında tek tük araba vardı. Bu yüzden de yirmi dakîkada Osmangâzi Köprüsü’ne ulaşmış ve oradan da Yalova’ya gelmişti. Telefonunda yüklü olan harita, Yalova’dan Yeniköy, Orhangâzi, Gemlik, Büyük Kumla ve Narlı’dan Delmece Yaylası’na gidileceğini gösteriyordu. Orhangâzi’ye geldiğinde güneş yeni doğmuştu, karnını doyurmak için bir yerler aradı ama birkaç fırınla kahvehâneler açıktı. Fırından aldığı iki poğaça ve bir açma ile kahvehâneye oturdu. Kahveci çayı yeni demlediğini, birkaç dakîka beklerse iyi olacağını söylemişti. Çayını içip, karnını doyurduktan sonra biraz çevreyi izledi. Ömrü boyunca buradan kaç defâ geçtiğini hatırlamaya çalıştı. Hep transit geçmişti. Ya ta’til, ya iş için… Bir ânda sıradan insanlarla dolu olan bu yere  karşı derin bir sevgi ve özlem duydu… Yıllardan beri cebinde taşıdığı ve bir kâğıda yazdığı Nisâ Sûresi’ni 142. âyetini okudu.

            Yaklaşık bir sa’ât sonra yaylaya ulaşmıştı. Sonbaharın tam ortasında yayla, buz gibiydi. Kenardaki çeşmeden su içmek istediğinde elini koymasıyla çekmesi bir olmuştu. Mevsim îtibâriyle kimse yoktu. Bilerek bu mevsimi seçmişti. Hemen işe koyulmaya karar verdi. Zâten birazdan arkadaşları aramaya başlar ve ne yapıyoruz, nereye takılıyoruz derlerdi.

            Bir gün önce Eminönü’den aldıklarının hepsini paketlemişti. İki adet aldığı muşambadan biriyle aldıklarının tümünü sarmış ve büyük bir paket hâline getirmişti. Arabadan indirdikten sonra ormanın içerisine doğru ilerlemiş ve dikkâtini çekeceği bir alan aramaya başlamıştı. O sırada aklına Dipsiz Göl gelmiş ve tekrar arabasına binip iki kilometreye yakın yol gittikten sonra inmişti. Ne muhteşem bir güzellik diye düşündükten sonra kafasındakilerle çeliştiğini fark edip, zihninden uzaklaştırmıştı.

            Gölün yayla yoluna bakan tarafında bir ağacı gözüne kestirdi ve telefonuyla fotoğrafını çekti. Hemen kazmaya başladı. Yaklaşık yarım metre kazdıktan sonra getirdiği paketi gömdü. Bir kere daha fotoğrafını çekti ve çukuru kapatıp, düzleyip, üzerini otlarla kapladıktan sonra arabasına geri döndü.

            Osmangâzi Köprüsü’nden geçtikten sonra telefonu çalmaya başlamıştı. Arkadaşları arıyordu. Hadi buluşalım, mekânlara takılalım, bir şeyler yapalım gibi kısa konuşmalardan ibâretti hepsi. Zâten derinlikli konuşmaları sevmezdi. İçlerinden biri edebiyattan, bilimden, san’attan, siyâsetten ya da kadınlardan söz etse, hemen ona karşı tavrı değişirdi.

            Arkadaşlarının yanına geldiğinde hepsinin suratını bir karış bulmuştu. “Ne oldu” demesiyle berâber Bekir, ağlayarak anlatmaya başladı. Karısı boşayacakmış… Karısından boşanmış olan birine karısından boşanacağı için ağlamak ilginç bir durumdu. “Neden” diye sordu. Meğer iş arkadaşlarından birinin, bunun karısında gözü varmış ve bunun anlattıklarını bir şekilde karısına ulaştırmayı başarmış.

            “Vay şerefsiz” dedikten sonra ne anlattığını sordu. Meğer Bekir, iş yerinde çapkınlık hikâyeleri anlatmayı seviyormuş. Yaptıklarını da bire bin katıp anlattığı için ona hızlı çapkın diyorlarmış. Bu arada öfkesi kendisini göstermeye başlamıştı. “Gösteriş günâhtır” demiş ve ardından eklemişti, “Hırsızlığını anlatan hırsızla, çapkınlığını anlatan erkek aynıdır. Salak… Sana salak diyemedikleri için öyle diyorlardır” demiş ve çekip gitmişti.

            Aslında arkadaşları da Kerim’e hak veriyor, ama Bekir’i de arkadaşları olduğu için kırmak istemiyorlardı. Bu yüzden de Kerim’i masaya getirtmek için içlerinden biri peşinden gitmiş ve arabasının orada yakalamıştı. Masaya dönmesi için iknâ etmeye çalışırken, “Ulan, hadi bir şerefsizlik yaptın, karını aldattın. Bunu orada burada anlatmanın, gösteriş yapmanın ne anlamı var? İyi bir iş yapanın bile anlatması sinirimi bozarken, bu geri zekâlı ne demeye yaptıklarını anlatıyor. Biliyorsun yıllardır, böylelerinden tiksiniyorum. Sen geri dön, otur, ben biraz kafamı toparlayayım” demişti.

            Arkadaşı masaya döndüğünde, gelmiyor demiş, diğerleri de sebebini anlamıştı. Ama Bekir hâlâ karısından ayrıldığı için ağlıyor, ne olduğunun farkına bile varmıyordu.

7 Ağustos 2017